Biliyorum ki hiç de yanlız değilim

Ağustos 18, 2020 - Okuma süresi: 3 dakika

madem anlattıkça azalır bu taciz hikayeleri, o zaman benim anlatacak çok şeyim var dedim yazmaya başladım.

başladım başlamasına da hangi birini yazacağımı bilemedim. çok kereler silip tekrardan yazmaya çalıştım bu yazıyı. ve en sonunda da sokakta, okulda ya da toplu taşıma araçlarında maruz bırakıldığım taciz olaylarından birini değil, gördüğüm kabusların istisnasız tek konusu olan taciz hikayelerimi (!) anlatmaya karar verdim.

herşey değişiyor. yer, mekan, kişiler.. zaman ve tacizin yaşanma şekli hariç. hava karanlık. akşam ezanını geçmiş yani! bir sokakta yürüyorum. her seferinde yalnız tabi. ama karşı taraf yalnız olmuyo. etrafta başka adamlar.. nur yüzlü yardıma hazır amcalar(!).. karşıdan gelişini görürken tedirgin oluyorum ama o amcalara güveniyorum hızlı hızlı yürüyorum. her seferinde kolumdan tutulmak ya da çekelenmek suretiyle yakalanıyorum. her seferinde ama. sonrasında da sıçrayarak uyanıyorum. yıllardır gördüğüm ve dehşet içinde uyandığım tek kabus bu. .ama hakkımı yemeyeyim, figüran halk gündüzleri ya da geceleri sokakta tacize maruz bırakıldığımızda ve nadiren karşılık verdiğimizde sırtlan kesilen ahlak bekçisi amcalar(!), kabuslarımda ikiyüzlülüklerini bir kenara bırakıyorlar. tacizci olduklarını yalanlamıyorlar ya da ortak olmaktan geri durmuyorlar.

kadın olduğum için hayatın her anında tacize maruz bırakılan ben -biliyorum ki hiç de yalnız değilim- yalnız kalabildiğim nadir zamanlardan olan uykumda, konusu ve şekli bu kadar belli olan bir biçimde tacizle yaşıyorum. nasıl bir bilinçaltıdır ki ya da gizli korkudur ki -gizli diyorum çünkü kendime çok da korktuğumu anlatmıyorum. geceleri yürürken erkek birine ihtiyaç duymuyorum. ama belli ki içten içe taciz benim için ciddi bir travmatik mevzu- aslında her an bununla yaşıyorum. bu erkekolmak, erkeklik ne menem bişeydir ki hayatı biz kadınlara çekilmez kılıyor. erkek kısmısının böylesi bir mevzu gündeminde dahi değilken, hayatımın her anında uyurken bile tacizle yaşamak zorunda bırakılışım, sürekli tedirgin ve tetikte yaşamak zorunda olşum mügenin aşağıdaki anlatısında değindiği toplu dayaktan daha öte bir istek uyandırıyor bende. topluca pipileri kesilmeli diyorum mesela!

bu kabusları ne zamana kadar görmeye devam edeceğim bilmiyorum ama bildiğim, anlattıkça yaşananların çok da farklı olmadığı görüldükçe, yalnız olmadığımızı anladıkça büyüyeceğimiz. susmak yerine konuşacağımız. konuştukça korkumuzun azalacağı ve karşı koyabileceğimiz.. karşı koydukça da birleşeceğimiz..

Hakkımızda

Tacizvar.org sitesi sizlerin başınıza gelen tacizlere bir çözüm üretmek, süreç boyunca yanınızda destek olmak ve bu konuda başkalarının başına da benzer şeyler gelmesine engel olmak için oluşturulmuştur. Size rehberlik amacında kurulan bu sitede paylaşımlarınızı ispatlanabilecek şekilde ve kişilerin haklarını dikkate alarak yazmanızı, süreç sonrasında da tecrübelerinizi paylaşmaya önem vermelisiniz.